• Home
  • Ex-freefighter wil inspireren

Ex-freefighter wil inspireren

Ex-freefighter Mario Borzic (42) uit Assendelft werd na zijn carrière in de ring vmbo-docent. Hij kreeg een zware burn-out en stopte met zijn werk op school. Nu wil hij lezingen geven. Hij wil aan een groot publiek vertellen hoe hij opgroeide in een Beverwijkse volksbuurt en hoe zijn leven als zoon van een Kroaat en een Serviër in de war raakte toen de Joegoslavische oorlog uitbrak. Binnenkort doet Mario zijn verhaal bij Volksuniversiteit Zaanstad.

ake klappen kon hij geven. Zowel binnen als buiten de ring. Mario groeide op als straat- vechter. Wist niet beter dan dat hij alleen met geweld kon laten zien wie hij was. Tot de dag dat hij zo tekeer ging in het verkeer, dat hij schrok van zichzelf. Hij wilde niet meer zijn wie hij was.

Zijn ouders waren naar Nederland gekomen om geld te verdienen. Zijn Servische moeder was verzorg- ster in een bejaardentehuis. Zijn Kroatische vader werkte bij Tata Steel. Ze waren gastarbeiders. Vastbesloten ooit naar hun thuis- land terug te keren als ze genoeg hadden gespaard. Toen Mario’s moeder zwanger raakte, kwam dat ongelegen. Zijn ouders besloten dat Mario, toen zes maanden oud, beter af was bij zijn moeders fami- lie in Noord-Joegoslavië. Zo kon- den zijn ouders blijven werken. Mario groeide op het platteland op. Eerst bij zijn opa, later bij zijn tante.

Gevochten

Het was een enorme cultuurshock toen Mario op vierjarige leeftijd naar Nederland kwam. Alles was anders. Zijn ouders waren weinig thuis. In de straat leefden veel mensen van verschillende nationa- liteiten. ,,Er werd veel gevochten en gescholden op straat’’, vertelt Mario. Ook hij kreeg af en toe een tik. ,,Mijn moeder zei op een dag dat ik maar terug moest slaan’’, herinnert Mario zich. Dat deed hij. En hij werd er nog goed in ook. Hij hing rond met andere ontspoorde jongens. De opleiding journalistiek waar de freefighter aan was begon- nen, brak hij voortijdig af. Mario sleet zijn dagen in de coffeeshop. De oorlog in het voormalige Joego- slavië hield hem in die tijd in de greep. Mario had het gevoel dat hij partij moest kiezen voor een van de nationaliteiten. Dat was moeilijk voor iemand met zowel Servisch als Kroatisch bloed. Uiteindelijk koos hij voor Kroatië: het land van zijn vader, de man door wie hij het liefst erkend wilde worden. Het ging zelfs zover dat hij zich aan- meldde voor het Kroatische leger.

Zijn eigen familie was er door verbouwereerd. ,,Mijn neven die daar woonden, probeerden hun dienstplicht te ontduiken en ik – die eigenlijk niet hoefde – deed er alles aan om er bij te komen.’’ Nu vindt de Assendelver het een dom- me actie van zichzelf. Hij is blij dat ze hem destijds hebben afgekeurd. Toen had hij niet door hoe dwaas hij bezig was. ,,Ik wilde zo graag ergens bij horen. Ik wilde in een hokje horen, op zoek naar veilig- heid en geborgenheid.’’ Mario keerde terug naar Nederland. Hij won grote bekers met freefighten en werd nachtportier.

Boos

Zijn leven veranderde toen hij zijn huidige vrouw ontmoette. Victoria. ,,Zij kende mij nog van vroeger op school. Ze vond dat ik van mijn leven een rommel maakte en stuur- de mij naar het UWV. Ik maakte een beroepskeuzetest en zo raakte ik op het goede spoor.’’ Een con- flict in het verkeer hielp mee om tot inkeer te komen. ,,Ik was boos op een andere bestuurder omdat het invoegen niet lukte. Ik bedreig- de de vrouw zo erg, dat ze doods- angst uitstond. Daar schrok ik weer van. Ik keek naar mezelf in de spiegel en besloot dat ik moest veranderen.’’ Het geloof hielp hem om verder iets van zijn leven te maken.

Dood

Dat lukte. Mario werd vader en docent op het vmbo. ,,,Mijn vader was trots. Blij dat ik zo’n goede maatschappelijke positie had be- reikt.’’ Het werk stond Mario aan. Hij gaf maatschappijleer. ,,Ik merk- te dat ik leerlingen raakte als ik over mijn verleden sprak. Ik had jongeren in de klas met wie het ook niet altijd goed ging. Ze von- den het prettig om te merken dat ze niet de enige op de wereld wa- ren die met problemen opgroei- den’’, vertelt Mario over de periode dat hij lesgaf.

Oorlog drukte stempel op mijn leven

Toch stopte Mario met het werk op school. Hij kreeg een zware burn- out. De dood van zijn tante, die hem tot zijn vierde jaar had opge- voed, was hem niet in de koude kleren gaan zitten. ,,Ze was als een moeder voor mij.’’ Hij bezocht haar graf in Servië. De mensen zijn volgens Mario veranderd door de oorlog. ,,Ze deden minder hartelijk. Ik denk dat dat komt omdat ik gedeeltelijk bloed heb van hun voormalige vijand tijdens de oor- log. Voor de Servische familie was dat het Kroatische deel en vice versa.’’ De voormalige freefighter had er moeite mee. Hij moest het allemaal verwerken. Nu wil Mario weer verder. Zin om naar school terug te keren heeft hij niet. Daar zijn naar zijn smaak te veel regel- tjes en vergaderingen.

Mario wil het liefst overal in Ne- derland lezingen geven. Ook in de Zaanstreek wil hij zijn levensver- haal vertellen. Op donderdag 18 oktober geeft de Assendelver een lezing in de Verkadezaal van Fluxus, Westzijde 148 in Zaandam, voor de Volksuniversiteit Zaanstad. Mario hoopt dat hij mensen met zijn verhaal kan verbinden. ,,Er zijn veel mensen in Nederland die bij een bepaald hokje willen horen, maar er niet helemaal in passen’’, vertelt hij.

Met zijn lezingen wil hij laten zien dat je dan desondanks iets kan maken van je leven. Mario is er zelf het levende bewijs van.

 

Bron: Noordhollands Dagblad / Dorien Knijnenberg

Foto: Wim Egas


20 september 2018
Categories: