Van straatvechter tot vredestichter

Van straatvechter tot vredestichter

Een blik op de krantenkoppen, een vleugje journaal, een paar tellen radio op het hele uur, even vluchtig scrollen op een nieuwssite op het wereldwijde web. Een deprimerend knikje van je vermoeide hoofd is het gevolg. Bevestiging van wat je al lang weet: de wereld is een puinhoop. De samenleving is verworden tot een steeds complexer domein waar de breuklijnen steeds zichtbaarder en breder worden. Een oord waar opportunisme, populisme en egoïsme de scepter zwaaien. Een oord waar loonslaven apathisch elke ochtend de troosteloze filerijen van hun grijze kleur voorzien. Waar sociale media gebruikt worden om de onderbuik in te ledigen. Waar alles steeds maar sneller moet. Waar leven is gedegradeerd tot overleven. Waar selfies de nieuwe Nachtwachten zijn. Een like een doekje voor een bloedend hart. Waar zelfdestructie wordt verward met eigenbelang. Waar kinderen sterven door tekort terwijl velen bezwijken door een teveel.

Vraag het de mensen op straat en er is niemand die oorlog wil. Niemand die ruzie fijn vindt. Niemand die kinderen, waar ook ter wereld, wil zien lijden door een tekort aan primaire levensbehoeften. Niemand die een mens wil zien sterven omdat hij de medicijnen voor zijn ziekte niet kan betalen. Niemand die verdriet boven vreugde plaatst, haat boven liefde. En toch zijn we er in geslaagd de wereld tot een vrijplaats te maken voor al deze wantoestanden. Ja, jij en ik, want de wereld is niets anders dan ons eigen spiegelbeeld.

Tegen ratio en gevoel in

En wie ben ik dan? Ben ik de Messias die het allemaal komt veranderen? Ben ik de man, het rolmodel van onbesproken gedrag, die als voorbeeld kan dienen voor zijn medemens? Ben ik de leraar die op elke vraag een passend antwoord weet te geven? Nee. Ik ben slechts de man van besproken gedrag die was geboren voor een dubbeltje en droomde om ooit een kwartje te worden. Ik ben slechts de man die een hoogleraar geloofde dat een stotterende journalist nooit een succes kon worden en toen maar zijn droom opgaf. Ik ben slechts de man wiens vaderland hem werd ontnomen toen Joegoslavi├ź een pijnlijke dood stierf. Met haar stierf mijn identiteit. Op zoek naar een nieuwe bewandelde ik de donkerste achterbuurten van de samenleving, de donkerste krochten van mijn geest. Ik ben de man die letterlijk vocht voor zijn brood. Tegen ratio en gevoel in. Begrensd door en gelovend in andermans overtuigingen.

Tot ik het zat was! Ik zocht naar een andere weg, naar verandering. Een bijzondere gebeurtenis en daaropvolgende ontmoeting zetten me op het juiste spoor. Ik werd de man die begon te wroeten in zijn eigen geestelijke drek om daar nog iets te vinden van zijn dromen. Gravend, een weg van moeilijkheden naar mogelijkheden. Ik ben de drop out die docent maatschappijleer werd. Een man die zijn bokshandschoenen verruilde voor het toetsenbord. Een vechter die schrijver werd. Een vechtersbaas die de boksbeugel verruilde voor een olijftak. Een stotteraar die spreker werd. Tuig dat in staat bleek te inspireren met zijn verhaal. Zijn eerlijke, rauwe verhaal. Die zijn leerlingen wist te raken in het hart door het hart. Ik ben de man die meer werd van zichzelf.

Virtuele duimpjes

Zoals ik zei: ik hunkerde naar verandering. Naar dat kleine beetje geluk. Naar een andere manier van leven. Ik heb hem lang gezocht in de wereld, in verschillende landen, nationaliteiten, in boeken, in religie. Ik heb hem proberen te vinden in de liefde, in haat, in geweld, in status, in applaus, erkenning, in hoop, in virtuele duimpjes. Tot ik me realiseerde dat ik eigenlijk op zoek was naar mezelf. Naar mijn ware Zelf. En waar kun je jezelf anders vinden dan in jezelf?

Die betere, gezondere, mooiere, rechtvaardigere, eerlijkere wereld zit in de mens en wacht daar om ontdekt te worden! Maar het zijn enkel de dapperen die die reis durven te ondernemen. Het zijn de dapperen die voorbij de beperkingen van hun eigen overtuigingen durven te kijken om daar, in dat onontgonnen Niemandsland, een nieuwe manier van leven te ontdekken. Om de ander daar te ontmoeten. Een manier van leven die puur is, echt. Een manier van leven die recht doet aan humaniteit, aan gelijke rechten, eerlijkheid. Naar een manier van leven die rijk is aan inspiratie in plaats van instructie.

Met mijn verhaal daag ik mijn publiek dan ook uit om samen met mij af te dalen naar de kern van de zaak. Wat is echt belangrijk in het leven? Hoe leef je vanuit je eigen waarden? Hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld waar de leugen regeert? Hoe zet je (persoonlijke) verandering in gang? Mijn leven is mijn verhaal. Mijn verhaal is mijn instrument. Ik geloof niet in beleren. Des te meer in inspireren. Verandering kan nooit worden opgelegd, enkel gedragen. Verandering hoeft niet te worden voortgetrokken; het heeft enkel een eerste duwtje nodig.



Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *